Rachel Joyce - Perfect/De dag dat de tijd stil stond

Vorig jaar las ik De onwaarschijnlijke reis van Harold Fry, de debuutroman van Rachel Joyce. In eerste instantie verwachtte ik een soort aftreksel van De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween. Maar het boek verraste me, het was een verdrietig maar mooi verhaal. Daarom verheugde ik me ook op het tweede boek van Rachel Joyce: De dag dat de tijd stil stond.
 

In 1972 werden er twee seconden toegevoegd aan de tijd, waarmee de tijdrekening weer synchroon liep met de beweging van de aarde. De elfjarige Byron Hemmings weet dit omdat James het hem heeft verteld, en James is het slimste jongetje van de klas. Maar hoe kan het leven doorgaan als de tijd blijft stilstaan? De rooskleurige toekomst die hem te wachten stond was even zeker als het tikken van de klok.
Dan maakt Byrons moeder een fatale beslissing die het leven van haar zoon volledig zal veranderen. Kan wat in die twee extra seconden gebeurd is ooit nog worden teruggedraaid?

Ik las het boek in het Engels, voor een van mijn reading challenges van dit jaar. In het Engels heet het boek Perfect.

Net als haar vorige boek heeft dit boek van Rachel Joyce mij echt geraakt. Het duurde wel wat langer voordat ik echt in het verhaal zat. De schrijfster wisselt namelijk twee verhalen met elkaar af. Je volgt de elfjarige Bryon in 1972 en daarnaast volg je Jim. Het verhaal van Jim speelt zich af in deze tijd, hij is een volwassen man die het grootste deel van zijn leven in inrichtingen heeft doorgebracht. Hij heeft nu een baantje en probeert zich te redden in onze samenleving. 

In eerste instantie lijken de twee verhalen niks met elkaar te maken hebben maar natuurlijk wordt uiteindelijk de samenhang duidelijk. Ik begon zelf halverwege het boek een voorgevoel te krijgen en was lichtelijk teleurgesteld toen deze uit bleek te komen. Niet omdat ik het slecht vond, helemaal niet! Maar vooral omdat het me zo raakte en ik er ook een beetje verdrietig van werd. Zo erg heeft het verhaal, en vooral Byron mij geraakt. Ik heb flink wat tranen gelaten tijdens het lezen van die laatste hoofdstukken. Maar dat is ook het mooie van boeken lezen; dat je op die manier meeleeft met personages. 

Cijfer: 8

Overzicht april & Reading Challenge

Eind 2013 besloot ik dit jaar weer een Reading Challenge voor mezelf op te stellen. In 2014 zou ik proberen om:

- Iedere maand minstens 6 boeken te lezen

- Minstens zoveel boeken te lezen als in 2013 (85)

- Minstens 10 Engelse boeken lezen

Het is weer mei, dus tijd voor een overzicht van afgelopen maand. April was helaas een mindere maand voor mij, wat boeken betreft. Ik heb mijn challenge van zes boeken in de maand gelukkig wel gehaald. Ik las precies zes boeken, waarvan 1 Engelse. 

Dat Engelse boek las ik als eerst: Perfect van Rachel Joyce. Ik had de Nederlandse vertaling (De dag dat de tijd stilstond) hiervan al een tijdje op mijn to-read lijstje staan. Omdat het boek in het Engels een stuk goedkoper was, las ik deze uiteindelijk dus in het Engels. Ik vond dit een erg mooi boek, hoewel het even duurde voordat ik erin kwam. Net zo’n aanrader als haar debuut (De onwaarschijnlijke reis van Harold Fry).

Hierna las ik De bibliothecaresse van Auschwitz. Dit boek stond al een poosje op mijn e-reader en ik had er goeie verhalen over gehoord. Ik vond het een erg heftig verhaal, geen boek voor even tussendoor. Als de hond het spoort kruist van Bill Cheng las ik hierna. Ik had dit boek gewonnen bij een prijsvraag en het was ook geen boek dat ik zelf snel uit zou kiezen. Ik had veel moeite om in het verhaal te komen en de schrijfstijl sprak me niet zo aan.

April was de maand waarin de nieuwe Nicci French uitkwam: Donderdagskinderen. Hier verheugde ik mij al een poosje op, dus ik heb het meteen gekocht. Het stelde niet teleur: wederom een spannende thriller met een goed plot, over Frieda Klein. Minder enthousiast ben ik over het volgende boek dat ik las: Dromenvanger van Stephen King. Niks voor mij dit boek: veel te vaag en ik vond het ook niet spannend of eng. Jammer. Tot slot las ik De vertrouwelinge van David Gillham. Over een Duitse vrouw in de Tweede Wereldoorlog die betrokken raakt bij het verzet. Spannend verhaal.

Mijn favoriet van deze maand was Donderdagskinderen van Nicci French. In mei hoop ik weer wat meer boeken te lezen, ik verheug me met name op de nieuwe Karin Slaughter, die de 22ste uitkomt!

John Green - Looking for Alaska

Voor De weeffout in onze sterren/The fault in our stars had ik nog nooit van John Green gehoord. Na het lezen van dat boek, ontdekte ik dat deze Young Adult schrijver al meerdere boeken geschreven had. Looking for Alaska (Het Grote Misschien in het Nederlands) sprak me het meest aan en ik las dit boek in het Engels voor mijn challenge!

 

Miles Halter is gefascineerd door ‘Beroemde Laatste Woorden’' en hij is zijn saaie leventje thuis meer dan zat. Hij schrijft zich in voor een kostschool in Alabama en gaat op zoek naar 'Het Grote Misschien', zoals ook de dichter Rabelais op zijn sterfbed deed. Eenmaal aangekomen op Culver Creek maakt Miles kennis met zijn kamergenoot Chip Martin - de Kolonel - en met Alaska Young. Slimme, grappige, mooie, onvoorspelbare, sexy Alaska, voor wie Miles als een blok valt en die hem Het Grote Misschien in katapulteert - Miles ontredderd achterlatend.

Na het lezen van dit boek ben ik helemaal om: John Green heeft er een nieuwe fan bij. De weeffout in onze sterren is natuurlijk een prachtig boek maar ik denk dat ik nog meer geraakt ben, en meer genoten heb, van Looking for Alaska. Het boek is met veel humor geschreven, rechttoe rechtaan en misschien dat het daarom ook zo raakt. Ik vond de personages van het boek heel leuk, vooral Miles en zijn vriend De Kolonel. 

Als lezer leef je echt mee met Miles. Op zijn vroegere school had hij geen vrienden en wanneer hij op Culver Creek arriveert maakt hij voor het eerst echte vrienden en wordt hij voor het eerst verliefd. Een leuk weetje is trouwens dat John Green zelf ook op een kostschool heeft gezeten, delen van dit boek zijn ook op zijn eigen tijd daar gebaseerd. Dit boek maakt je aan het lachen en aan het huilen, naar mijn idee een echt kenmerk van de boeken van John Green. Ondertussen heb ik ook Paper Towns besteld, hier heb ik veel goeds over gelezen. Hopelijk zorgt ook dat boek weer voor veel leesplezier!

Cijfer: 8,5

Jillian Cantor – Margie

In het voorjaar van 1959 gaat de film Het dagboek van Anne Frank in première in Amerika. Margie Franklin woont in Philadelphia en werkt als secretaresse op een advocatenkantoor. Op het oog leidt ze een rustig bestaan, maar ze draagt een groot geheim met zich mee: een verleden en een godsdienst die ze ontkent, een land en een familie die ze heeft achtergelaten. 
 

Margie Franklin is in werkelijkheid Margot Frank, de oudere zus van Anne. Ze blijkt niet in Bergen-Belsen overleden, maar ontsnapt aan de nazi’s en geëmigreerd naar Amerika. Jarenlang houdt ze niet alleen geheim wat haar ware identiteit is, maar ook wat er gebeurd is tussen haar en haar zusje tijdens de noodlottige laatste momenten die ze hebben gedeeld. Dat voorjaar, terwijl haar zusje een icoon wordt, begint Margies zorgvuldig opgebouwde leven in Amerika in te storten. Wanneer verleden en heden door elkaar gaan lopen, staat Margies toekomst in Amerika op het spel. Tenzij ze zich kan verzoenen met het leven dat ze ooit heeft geleid, de mensen van wie ze hield en de dingen die ze ooit heeft gedaan.

Dit boek heeft eigenlijk twee thema’s: aan de ene kant gaat het boek over Margot Frank, zus van. Aan de andere kant gaat het boek over een ‘gewone’ jonge, getraumatiseerde Joodse vrouw, die de Tweede Wereldoorlog heeft overleefd. De oorlog mag dan wel voorbij zijn, de angst en het schuldgevoel dat zij het wel overleefd heeft, daar heeft Margie nog steeds last van. Ze schaamt zich voor haar afkomst en wil niet dat iemand weet dat ze Joods is, laat staan dat mensen weten dat ze de zus is van de beroemde Anne Frank. 

Margie is natuurlijk een what-if verhaal, we weten allemaal dat Margot Frank, net als haar zus, de oorlog niet overleefd heeft. Maar ik vond het een erg interessante en boeiende invalshoek voor een boek. Het verhaal heeft me ook echt aangegrepen maar niet perse omdat het boek gaat over de zus van Anne Frank. Vooral de eenzaamheid van Margie greep me aan. Voor boekenliefhebbers die graag over de Tweede Wereldoorlog lezen, vind ik dit een boek om niet te missen. 

Cijfer: 7,8

Isabel Allende – Ripper

Ripper is de eerste thriller van romanschrijfster Isabel Allende. Ik was hier erg nieuwsgierig naar, dus tijdens de Boekenweek besloot ik mezelf te trakteren op dit boek. 

 

Indiana Jackson is een eigenzinnige alleenstaande moeder in het hedendaagse hippe San Francisco. Ze verdient de kost met aromatherapieën en massage en koestert een grote liefde voor de mensen om zich heen, in het bijzonder voor twee mannen: kunstliefhebber en bon-vivant Alan Keller, en ex-marinier Ryan Miller.

Terwijl Indiana haar liefdesleven op orde probeert te brengen, is haar slimme dochter Amanda meer geïnteresseerd in de duistere kant van het leven. Onder haar leiding spelen enkele mensen op internet het Ripper-spel, waarin de deelnemers moorden uit de negentiende eeuw proberen op te lossen.

Maar wat een spel was, wordt dodelijke ernst wanneer Amanda de aandacht van de rippergroep verlegt naar een aantal bizarre moorden in San Francisco. De moorden houden de stad in hun greep, maar de politie weet er geen raad mee. Het lijkt erop dat het Amanda en haar groep gaat lukken de zaken op te lossen, totdat blijkt dat de moordenaar al die tijd veel dichterbij is geweest dan de meeste ripperspelers hadden verwacht. Het leven van Indiana Jackson komt op het spel te staan.

Het verhaal sprak me heel erg aan maar het boek was niet helemaal wat ik ervan verwachtte. Dat betekent in dit geval trouwens niet dat het boek me tegenviel. Tijdens het lezen van Ripper merk je echt dat Isabel Allende eigenlijk een romanschrijfster is. Er wordt veel aandacht besteedt aan de karakters: ze worden uitgebreid geïntroduceerd, en Allende geeft veel informatie over wie ze zijn en hoe hun verleden eruit ziet. De personages zijn erg interessant maar de uitgebreide achtergrondverhalen halen wel de vaart uit het verhaal. Ripper is een thriller maar het duurt lang voordat het verhaal spannend wordt, wat ik jammer vond.

Waarom ik toch enthousiast ben over dit boek is omdat de personages interessant en kleurrijk zijn. Er zit misschien weinig vaart in het verhaal maar het verhaal boeit wel. Naarmate het einde nadert wordt het verhaal een stuk spannender en een paar plotwendingen zorgen toch voor het echte thriller gevoel.

Ik vond het een geslaagd uitstapje van Isabel Allende naar het thrillergenre, en ik zou het erg leuk vinden als ze nog eens een thriller schrijft. De volgende keer mag er echter wel iets meer vaart en spanning in het verhaal zitten vanaf het begin. 

Cijfer: 7,5